بعد از اینکه مراسم عروسی لیلا به صورت تمام و کمال!اجرا شد،بحث در بین علمای 

"رفعتی"در مورد انواع و اقسام عشق بالا گرفت.

پس از بحث و جدلهای فراوان در نهایت تمامی علما متفق القول نتیجه را اینگونه اعلام کردند:

تنها و تنها و تنها دو نوع عشق وجود دارد.

عشق خدا به بنده

و

عشق مادر به فرزند.

هرچند فرزاد خان رفعتی با اسرار فراوان سعی در به اثبات رساندن عشق پدر به فرزند داشت که با مخالفت جدی و منطقی! حاضرین داوطلبانه پیشنهاد خود را پس گرفتند!!!

بی ربط:فقط جای تو اونجا خالی بود مادر جون !

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست

                                                  حق با سکوت بود،صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

                                                  تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم

                                                  آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد،کس به داغ دل باغ دل نداد

                                                  ای وای،های های عزا در گلو شکست

آن روزهای خوب که دیدیم،خواب بود

                                                  خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

"بادا"مباد گشت و "مبادا"به باد رفت"

                                                  "آیا ز یاد رفت و "چرا"در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم نا تمام ماند

                                                  نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

                                                 بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست.

                                                                           " قیصر امین پور"

                                            بسمه تعالی

جناب خدا

با سلام و خسته نباشید

اگر این ۴٠ روزه ی ۴٠ ساله یک تنبیه همگانی ایست،جان خودتان متنبه شدیم!لطفا بیدارمان کنید!!!

                                                               با تشکر

                                                                             بچه ها و نوه ها

......................................................................................................................

بی ربط تر از هر پی نوشتی:

بخواب حالا که شمارش معکوست به ساعت رسید بخواب.آیت الکرسی بخوان و بخواب!                                                                

بعد از مدت ها تلفنش را جواب دادم.

حرف می زد و گلایه می کرد...

بین گلایه هایش شنیدم که گفت دلش برای خوردن شش تکه پیتزای سهم من تنگ شده!

داشت می گفت ،چمدانش را که بسته حواسش به تسبیح هدیه من هم بوده!

اسم چمدان را که شنیدم یاد آخرین پست توکا نیستانی افتادم.

فکر کردم اگر یک روز بخواهم مثل نیستانی بروم _نه خارج از کشور،فقط جایی که قرار نباشد برگردم _دو تا چمدانم را از چه چیز پر کنم؟!

فکر کردم کاش می شد از وسایل شخصی فاکتور گرفت.یا مثلا جایی که می روم وسایل شخصی نخواهد.یا مثلا ...

فکر کردم .فکر کردم.فکر کردم.

دیدم واقعا هیچ چیز نیست که با خودم ببرم.

چمدان را بی خیال شدم!گفتم کوله پشتی هم کافی است.

مبایل و شارژر و هندزفری!

نه!

چرا!رادیو که می توانی گوش کنی!

نع!

این بار واقعا هیچ چیز نبود که "بخواهم "ببرم.

شاید مثل مواقعی که دلم هوای امام رضا می کند، یک چادر مشکی سرم کنم.ساعت بند قهوه ایم را دستم و فقط بروم...

بوق      بوق       بوق       بوق       بوق

کمیته انظباطی جای با نمکیه!

فکر یک اتاق تنگ و تاریک و نمور با یک چراغ بزرگ متحرک رو از سرت بیرون کن.

اونجا مطمئنا بهترین اتاق بزرگترین ساختمان دانشگاست.

اونجا واقعا خوش آب و هواست و به تو خیلی خوش می گذره!باور کن که خیلی با نمکه!

مرتبا مجبورت می کنن شربت خنک بخوری،چون اونا واقعا نگرانند که نکنه گرما زده بشی!

تازه، تحدید شدن خوبی هات به وسیله ی یک همایش علمی دانشجویی واقعا اونا رو نگران می کنه!

اونجا تو اگه دوست داشته باشی می تونی گریه کنی.اونا دوست دارند تو گریه کنی.

نه نه !اصلا فکر بد نکن!اونا خیلی دوست دارند به خاطر گریه هات دلداریت بدن!پس سعی کن اشتباه منو تکرار نکنی.حتما گریه کن.

خدایا!اونا واقعا مهربونن!

همیشه یه نفر اونجا هست که دستاتو بگیره و شونه هاتو ماساژ بده! فک کن!

اونجا دروغ آزاده،تو می تونی دروغ بگی،دروغ باشی و حتی دروغ بپوشی!اونا با آغوش باز از دروغات استقبال می کنند.

اونجا صمیمانه ازت می خوان که توی اعتراف کردن به "جرمت"کاملا راحت باشی.بله ،جرمت!

یک نفر مهربانانه بهت می گه:بیا و با خودت رو راست باش!تو یه مجرمی!

دو ماه سگ دو زدی واسه کاری که به هیچ دردی نمی خوره!

تو و دوستات تا ساعت"دوازده و نیم"شب دانشگاه بودین.

دوستانه بهت می گن:جرم کردی نازنینم!

خدایا!اونجا واقعا فوق العاده است!

ببین این خیلی خوبه که یه نفر اینقدر راحت و صمیمی در مورد مشکلات تو و دوستات حرف بزنه!

اونجا تنها جاییه که تو چشات زل می زنن و به اندازه ی تمام زندگیت حرفای محبت آمیز بارت می کنن!

واقعا سالمترین آدم های دانشگاه از لحاظ روحی و روانی اونجا حضور موثر دارند!

بعد از اون اصلا دیگه لازم نیست نگران باشی!این فکرو از سرت بیرون کن که یه نفر همیشه تو و دوستاتو زیر نظر داره!

تو یه احمق واقعی هستی...

و اونا واقعا بشریت رو از یه خطر بزرگ نجات دادند!

از وقتی مرده ای

احمقانه مرده ای!

 خواب می بیبنم

مدام خواب می بینم

فرشته هایی را که

سنگینند در برابر التماس چشمهایم!

فرشته هایی که

مهربانانه لعنت می گویند فریاد دستانم را!

فرشته هایی

که تا سر بر می گردانم،از روی شانه هایم پرواز کرده اند!

الهام می گه:"برای اینکه موقعیت مناسبی بدست بیاری ،باید در زمان مناسبی در یه مکان مناسب باشی."

نگاش نمی کنم چون ته مونده ی امیدمو از دست میدم.

زیر لب،جوری که فقط دلم بشنوه میگم:سخت شد!

و بلند می گم:کاش می شد برم کلاس آواز

پوزخند میزنه:تو این یکیو که شروع کردی تموم کن آواز پیش کش! می دونی،برای اینکه موقعیت مناسبی بدست بیاری باید...

دیگر با این دلداری های کودکانه نمی توانی آرامم کنی.

دیگر نمی توانی!

می ترسم،حالا دیگر می ترسم!

اینجاست،نبضش در گردنم!

اینجاست و من چقدر پر از معصیتم.اینجاست،روزها در کنارم و شب ها زیر پلکم!

اینجاست،آرام در گوشم نجوای خاک وسنگ سر می دهد.

اینجاست،قلبم را میان دستان سفیدش می فشارد.

من می ترسم.حالا دیگر می ترسم!

کدام گناه بزرگ آرامشم را بر هم زد؟

این چه خود سوزی است که پیش از سوختن سر داده ام؟ این چه ترسی است که مدام چشم هایم را مه آلود می کند؟

من می ترسم!

از آن صبح بی توبه ای که چشم هایم دیگر صدای فروغ خورشید را نشنوند.

ازآن شب که از سوزش آتشی جز سوزش کابوسهایم داغدار شوم.

از آن دست سفید که به اندازه بزرگی شب سیاه می شود و روحم را می فشارد.

از آن نجوای آرام که ار تمامی ستیغ ها بلند تر می شود تا سراسر این حیات کم ارزشم را روی دستانم قی کند.

من از مرگ نمی ترسم.

من از آتش می ترسم.

من از حساب می ترسم.

من میترسم!

١_دیگر در این شکی ندارم که نود درصد مشکلات من از بی ارادگی شخصیتم آب می خورد.

دقیقا !من الهه ای با یک اراده ی ضعیفم!

دایی جان محترم معتقد است که این مسئله کاملا ارثی است.

(و به این شکل بود که ضرب المثل حلال زاده به دایی اش می رود اثبات شد!)

٢_گاهی مجبوریم وجود بعضی آدم ها در زندگی را فقط و فقط تحمل کنیم.مثلا آدم هایی را در نظر بگیرید که مرتبا از خودشان عکس تک نفره می گیرند،دنبال مارک اند(البته از نوع قلابی اش)،سوسول و ناز نازی هستند،منم منمشان گنده تر از هیکل چهل و چند کیلوییشان است،فقط وسط نان را می خورند چون از خوردن قسمت های دیگر نان چندششان می شود(به چه مناسبت نمی دانم؟!!)،هر روز اندک ارزش غذایی ،غذای دانشگاه را به رخ آدم می کشند تا غذا زهره مار شود،مهمترین مسئله زندگی ناخن هایشان است و ...

هم اتاق بودن با یکی از این آدم ها باعث شد یاد بگیرم ،همه چیز تحت کنترل من نیست!!!(ربطش بماند!)

٣_دو سال پیش که در یکی از خانه های سازمانی دانشگاه علوم پزشکی کاشان با ۶ نفر هم خانه بودم!!از لحاظ سنی حد اقل ٣ یا ۴ سال از همه هم خانه ای ها کوچکتر بودم.جوجویی بودم برای همه!!

حالا که دوباره به زندگی مجردی باز گشته ام عجیب است که تعداد جوجو های جوجو تر از من این همه زیاد شده است!!!

۴_نه اینکه در این مدت دستم به نوشتن نرود.نه!

این مغز محترم بنده  است  که فرمان نوشتن نمی دهد!

۵_سه شنبه ها قشنگ شده.

هم صحبتی با کاکتوس ها هم عالمی دارد!

دشوار زندگی

                                     هرگز برای ما
بی رزم مشترک

                                    آسان نمی شود

همراه شو عزیز

                                    همراه شو عزیز